Brunery

Brunera (zwana też niezapominajką kaukaską) to klasyczna roślina cieniolubna. Najlepiej czuje się w półcieniu lub całkowitym cieniu (np. pod koronami dużych drzew lub od północnej strony budynku). Poranne słońce jest dla niej korzystne, ale bezpośrednie, ostre słońce w południe będzie przypalać jej dekoracyjne liście. Wymaga gleby żyznej, próchniczej i stale umiarkowanie wilgotnej – bardzo źle znosi przesuszenie.

To najczęstszy problem w uprawie tej byliny, wynikający wyłącznie z błędów stanowiskowych. Brązowienie i zasychanie (szczególnie na brzegach pięknych, srebrzystych liści) to objaw poparzenia słonecznego lub niedoboru wody. Jeśli roślina rośnie w miejscu zbyt nasłonecznionym, ratunkiem będzie przesadzenie jej do cienia lub zadbanie o bardzo obfite, regularne podlewanie i ściółkowanie podłoża korą, co zatrzyma wilgoć w ziemi.

Mamy świetną wiadomość dla posiadaczy ocienionych ogrodów! W przeciwieństwie do funkii, które są przysmakiem ślimaków, brunery są przez nie omijane. Ich duże, sercowate liście są pokryte drobnymi, szorstkimi włoskami (w dotyku przypominają lekki papier ścierny), co stanowi naturalną i bardzo skuteczną barierę dla ślimaków i nagich pomrowów. To idealna alternatywa (lub towarzystwo) dla host.

Zanim brunera w pełni rozwinie swoje zjawiskowe liście, obsypuje się chmurą drobnych kwiatów. Kwitnienie przypada zazwyczaj na kwiecień i maj. Kwiaty najczęściej są intensywnie lazurowo-niebieskie (stąd potoczna nazwa "niezapominajka kaukaska"), choć u niektórych odmian mogą być białe. Stanowią one cenne źródło nektaru dla pierwszych wiosennych owadów zapylających.

Gdy wczesnowiosenne kwiaty zaczną usychać, warto wyciąć całe pędy kwiatostanowe nisko przy ziemi. Dzięki temu roślina nie będzie tracić energii na zawiązywanie nasion. Zamiast tego skupi całą swoją siłę na produkcji tego, co w niej najpiękniejsze – ogromnych, niezwykle dekoracyjnych i wzorzystych liści, które będą ozdobą cienistej rabaty aż do późnej jesieni.

Tak, brunera wielolistna (Brunnera macrophylla) jest rośliną w pełni mrozoodporną (strefa 3-4) i bez problemu zimuje w polskich warunkach. Na zimę jej część nadziemna całkowicie zamiera (liście zasychają), a wczesną wiosną roślina dynamicznie odbija z podziemnych kłączy. Nie wymaga specjalnego okrywania, jednak rozsypanie jesienią warstwy kompostu wokół karpy wpłynie zbawiennie na jej wiosenny start.