Jałowce

Jałowiec to roślina wybitnie światłolubna ("syn słońca"). Wymaga stanowiska w pełnym słońcu. W cieniu będzie rósł słabo, tracił igły i chorował. Jest to gatunek idealny na gleby słabe, piaszczyste, suche i jałowe (stąd nazwa). Bardzo źle znosi gleby ciężkie, gliniaste i podmokłe, gdzie jego korzenie szybko gniją.

To częsty problem. Grzyb wywołujący rdzę gruszy (pomarańczowe plamy na liściach drzew owocowych) zimuje na niektórych gatunkach jałowców – głównie na jałowcu sabińskim (*Juniperus sabina*) i rzadziej na jałowcu chińskim. Jeśli posiadasz sad owocowy, bezpieczniejszym wyborem będą odmiany jałowca pospolitego (*Juniperus communis*) lub łuskowatego, które są mniej podatne na bycie żywicielem tej choroby.

Jeśli wykluczymy nadmiar wody (gnicie korzeni), najczęstszą przyczyną są szkodniki, a konkretnie przędziorki lub mszyce (miodownica jałowcowa). Przędziorki atakują zwłaszcza w gorące, suche lata, wysysając soki z igieł, co powoduje ich żółknięcie i brązowienie. Warto regularnie oglądać krzewy i w razie potrzeby zastosować odpowiedni oprysk.

Należy zachować dużą ostrożność. Jadalne i stosowane jako przyprawa (do mięs, bigosu, ginu) są wyłącznie szyszojagody jałowca pospolitego (*Juniperus communis*). Owoce innych gatunków, a w szczególności popularnego jałowca sabińskiego (*Juniperus sabina*), są silnie trujące i nie nadają się do spożycia. Jeśli nie masz pewności co do gatunku, nie spożywaj owoców.

Jałowce znoszą cięcie bardzo dobrze, co pozwala na formowanie ich w kule, stożki lub zwarte dywany (odmiany płożące). Najlepszym terminem cięcia jest wiosna (kwiecień-maj), gdy minie ryzyko silnych mrozów. Usuwamy wtedy uszkodzone pędy i skracamy przyrosty, aby zagęścić krzew. Należy pamiętać, że sok jałowców może podrażniać skórę, a igły bywają bardzo kłujące, dlatego zalecamy pracę w rękawicach ochronnych.