Cyprysy

To zależy od gatunku. W Polsce najlepiej sprawdzają się Cyprysiki (Chamaecyparis), np. groszkowy czy nutkajski, które są w pełni mrozoodporne. Natomiast prawdziwe Cyprysy (Cupressus) oraz popularne Cyprysiki Lawsona bywają wrażliwe na mroźne wiatry, szczególnie we wschodniej części kraju. Zalecamy sadzenie ich w miejscach zacisznych i osłoniętych, a młode rośliny warto okrywać agrowłókniną.

Jeśli brązowieją tylko gałązki przy pniu, a końcówki są zielone, jest to zazwyczaj naturalny proces "oczyszczania się" rośliny z najstarszych igieł (brak dostępu światła). Jeśli jednak brązowienie postępuje od zewnątrz, przyczyną może być przędziorek sosnowiec (częsty w upalne lata) lub choroba grzybowa korzeni (fytoftoroza) wynikająca ze zbyt mokrego podłoża.

Cyprysy bardzo dobrze znoszą cięcie. Najlepszym terminem jest wczesna wiosna (marzec/kwiecień), zanim ruszy wegetacja. Usuwamy wtedy uszkodzone pędy i formujemy kształt. Drugie, lżejsze cięcie korygujące można wykonać latem (do połowy sierpnia). Regularne przycinanie wierzchołków sprzyja zagęszczaniu się krzewu, co zapobiega powstawaniu "dziur" w żywopłocie.

Choć często mylone, różnią się wymaganiami i wyglądem. Cyprysy mają zazwyczaj delikatniejsze, bardziej "piórkowate" gałązki i okrągłe szyszki (przypominające małe piłki futbolowe), podczas gdy tuje mają szyszki podłużne. Co ważne, cyprysy mają wyższe wymagania wilgotnościowe – źle znoszą suche powietrze i przesuszenie korzeni, dlatego wymagają częstszego podlewania niż tuje.

Cyprysy wymagają gleby żyznej, próchniczej i przepuszczalnej o odczynie kwaśnym do lekko kwaśnego (pH 5,0-6,0). Bardzo źle rosną na glebach wapiennych (zasadowych), gdzie szybko tracą kolor. Ze względu na płytki system korzeniowy, kluczowe jest ściółkowanie ziemi wokół pnia korą sosnową, która zakwasza podłoże i chroni przed utratą wody.