Sosny

Sosny tniemy inaczej niż większość drzew. Aby zagęścić roślinę i ograniczyć jej wzrost, wykonuje się tzw. uszczykiwanie świeczek. W maju lub na początku czerwca, gdy sosna wypuszcza nowe, jasnozielone przyrosty ("świeczki"), należy je skrócić o 1/2 lub 2/3 długości. Dzięki temu roślina wytworzy w tym miejscu gęstą kępkę nowych pąków. Nie należy ciąć starych, zdrewniałych gałęzi, gdyż sosna rzadko wypuszcza z nich nowe pędy.

Najczęściej jest to zjawisko naturalne. Sosny, mimo że są zimozielone, wymieniają swoje igły co 2-3 lata. Jesienią starsze igły (te bliżej pnia, wewnątrz korony) żółkną i masowo opadają – to normalny proces oczyszczania się drzewa. Powodem do niepokoju powinno być dopiero żółknięcie młodych, tegorocznych przyrostów na końcach gałęzi lub pojawienie się plam na igłach (może to sugerować chorobę grzybową – osutkę).

Sosna to gatunek wybitnie światłolubny. Wymaga stanowiska w pełnym słońcu. W cieniu będzie rosła bardzo słabo, wyciągała się, traciła igły i ogałacała od dołu. Jest to roślina idealna na gleby słabe, piaszczyste i przepuszczalne. Sosny bardzo źle znoszą "stojącą wodę" i gleby podmokłe, gdzie ich korzenie mogą gnić.

Tak, to doskonały wybór! Odmiany karłowe sosny górskiej (np. 'Pumilio', 'Mughus' czy 'Varella') rosną wolno, mają zwarty, kulisty pokrój i świetnie sprawdzają się w uprawie pojemnikowej na balkonach i tarasach. Są bardzo odporne na mróz i suszę. Należy jedynie pamiętać o drenażu w donicy i podlewaniu rośliny również zimą (w dni bez mrozu), aby zapobiec suszy fizjologicznej.

Brązowienie samych końcówek igieł, szczególnie po zimie, może być objawem przesuszenia lub działania mroźnego wiatru. Wiosną roślina zazwyczaj regeneruje się po rozpoczęciu podlewania. Jeśli jednak brązowienie postępuje, warto sprawdzić obecność szkodników (np. mszycy zdobniczki sosnowej) lub zastosować nawóz przeciwko brązowieniu igieł z dużą zawartością magnezu.