Świerki

Popularny świerk biały 'Conica' jest bardzo podatny na atak przędziorka sosnowca. Ten mikroskopijny pajęczak żeruje wewnątrz gęstej korony, wysysając soki, co powoduje brązowienie i opadanie igieł. Problem nasila się w upalne, suche lata. Aby temu zapobiec, warto regularnie oglądać wnętrze krzewu (używając lupy) i stosować opryski przędziorkobójcze już w maju/czerwcu, a także zraszać roślinę wodą wieczorami.

Najłatwiej rozpoznać je po igłach. Igły świerka są zaostrzone, mają przekrój kwadratowy i kłują przy dotyku (stąd nazwa świerk kłujący). Igły jodły są płaskie i miękkie. Ponadto szyszki świerków zwisają w dół i opadają na ziemię w całości, podczas gdy szyszki jodeł stoją pionowo ("świeczki") i rozsypują się na drzewie.

Tak, świerki bardzo dobrze znoszą cięcie, dlatego świetnie nadają się na formowane żywopłoty (szczególnie świerk pospolity). Regularne przycinanie boków i wierzchołków sprawia, że roślina zagęszcza się i nie ogałaca od dołu. Najlepszym terminem na cięcie jest wczesna wiosna (przed ruszeniem wegetacji) lub lato (lipiec/sierpień), kiedy przycinamy tegoroczne przyrosty.

Zdecydowanie świerk kłujący (srebrny). Posiada on grubą warstwę wosku na igłach (która nadaje mu niebieski kolor), chroniącą go przed utratą wody i zanieczyszczeniami miejskimi. Natomiast rodzimy świerk pospolity ma płytki system korzeniowy i źle znosi suszę oraz suche powietrze – w takich warunkach często gubi igły i jest atakowany przez korniki.

Świerki to rośliny światłolubne, preferujące stanowiska słoneczne. W cieniu rosną słabo, wyciągają się w stronę światła i tracą igły na dolnych gałęziach. Wymagają gleby lekko kwaśnej i umiarkowanie wilgotnej. Ze względu na płytki system korzeniowy świerka pospolitego, nie należy sadzić go w miejscach narażonych na bardzo silne wiatry (ryzyko wywrócenia), chyba że jest regularnie nisko przycinany w formie żywopłotu.